الیه

«لغت نامه دهخدا»

[اَلْ یَ] (اِخ) نام آبی. (منتهی الارب) (آنندراج). از آبهای متعلق به بنی سُلَیم، و اصمعی «ابن الیه» آورده است. شاعر گوید:
و من یتداع الجو بعد مناخنا
و ارماحنا، یوم ابن الیه، یجهل
کأنّهمُ مابین الیه غدوه
و ناصفه الغراء هدی مجلل.
نصر گوید: «الیه ابرق» از بلاد بنی اسد نزدیک اَجفُر است و آن را ابن الیه گویند، و نیز گوید: الیه الشاه ناحیتی نزدیک طَرَف است و این «طرف» چهل و اند میل از مدینه فاصله دارد، بعضی گفته اند الیه وادیی است در فسح الجابیه، و فسح نیز وادیی در جانب عُرُنَّه است. (از معجم البلدان). و رجوع بهمین کتاب شود.