«لغت نامه دهخدا»
[اِ مِ زَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) امام عصر. امامی که در روزگار خود مأمور هدایت مردم است : بر جان من چو نور امام زمان بتافت لیل السرار بودم و شمس الضحی شدم. ناصرخسرو. زینهارم نهاد امام زمان نزد ایشان که اهل زنهارند.ناصرخسرو. گنجور علم امام زمانست ز اهل بیت کاین شهر منزلت سوی او از نیا شده ست. ناصرخسرو. || (اِخ) امام دوازدهم شیعهء امامیهء اثناعشری، مهدی بن حسن العسکری. رجوع به ترکیبات امام شود