امامقلی خان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ قُ] (اِخ) حاکم بخارا و معاصر شاه عباس دوم صفوی بود. در سال 1050 ه . ق. بسبب ضعف چشم، فرمانفرمایی ماوراءالنهر را به پسر خود ندر محمدخان واگذار کرد و بقصد زیارت مکه عازم ایران شد و بسیار مورد احترام قرار گرفت سپس به مکه رفت و مراجعت کرد. وی طبع شاعری داشت و این رباعی از اوست:
در عالم اگر سینه فگاریست منم
گر در ره اعتبار خاریست منم
در دیده اگر مرا فروغی است تویی
برخاطر تو اگر غباریست منم.
رجوع به آتشکدهء آذر چ بمبئی ص13 و مجمع الفصحا چ سنگی ص9 و قاموس الاعلام ترکی ج2 ص1032 و فرهنگ سخنوران شود.