امامون

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (از یونانی، اِ)(1) دوایی است که آن را بفارسی ماهلو و بعربی حماما خوانند. گرم و خشک است در دوم، بول را براند. (از برهان قاطع). نوعاً در زبان یونانی چندین قسم دارو از قبیل هیل و خولنجان و زردچوبه و زنجبیل را امامون گویند. (ناظم الاطباء). رجوع به حماما و ماهلو و تحفهء حکیم مؤمن شود.
(1) - بیونانی Amomon. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).