امامی لکهنویی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ یِ لَ هَ] (اِخ) (خواجه امام الدین بن قاضی خان بن خواجه پادشاه خان) از شاعران فارسی گوی هندوستان بود و در اوایل قرن سیزدهم میزیست و شاگرد میرزامحمدحسن قتیل بود. رساله ای منظوم از او باقی است که مطلعش این است:
پس از حمد خدا نعت پیمبر
ز بعد مدح شاه عدل گستر.
وی در کانپور بدست یکی از ملازمان تاج الدین حسین خان بقتل رسید. رجوع به تذکرهء صبح گلشن ص36 و الذریعه قسم اول از جزء تاسع ص93-94 و قاموس الاعلام ترکی ج2 ص1032 و فرهنگ سخنوران شود.