امانی کابلی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یِ بُ] (اِخ) (میر...) شاعری از سادات کابل بود. در سال 981 ه . ق. در زمان اکبرشاه به هندوستان رفت و در سال 1047 ه . ق. در شهر جونپور درگذشت. وی در ماده تاریخ گفتن استاد بود، از اوست:
سینه چاک است و جگر ریش و دل افکار مرا
کرد عشق تو بصد درد گرفتار مرا
آه صد آه که سوز جگر و آتش دل
کرد رسوای جهان عاقبت کار مرا.
(از تذکرهء صبح گلشن ص37) (قاموس الاعلام ترکی ج2 ص1033) (الذریعه قسم اول از جزء تاسع ص94) (فرهنگ سخنوران). و نیز رجوع به تذکرهء هفت اقلیم و طبقات اکبری شود.