«لغت نامه دهخدا»
[اُ بَ] (اِ) سرپا ایستادگی قاب قمار، مقابل شاه و وزیر و دزد. (از یادداشت مؤلف). در تداول مردم تبریز امبا(1) گویند. (1) - omba.
