امتی

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مَ] (اِخ) (ابراهیم خراسانی) از شاعران قرن دهم و از معتمدان دولت سلطان حسین میرزا گورکانی و مدتی ملازم قاضی سلطان تربتی بوده است و شخص اخیر در زمان شاه عباس حکومت مشهد را بر عهده داشته است. امتی به سال 941 ه . ق. درگذشته است. از اشعار اوست:
منم آن میوه کز خامی به بستان هوس ماندم
ز بس ایام با من کرد سردی نیم رس ماندم
من آن مرغم که هر گه کرد عشقم میل آزادی
نوای تازه ای پرداختم تا در قفس ماندم.
جان رفت و عمرهاست که در انتظار تو
دزدیده ام بدل نفس واپسین خویش.
در چمن یار چو با آن قد و قامت برخاست
سرو بنشست ز دعوی و قیامت برخاست.
(از تذکرهء صبح گلشن ص38) (تذکرهء نصرآبادی ص261).
و نیز رجوع به سفینهء خوشگو و الذریعه قسم1 از جزء 9 و تذکرهء روز روشن ص71 و نتایج الافکار ص38 و قاموس الاعلام ترکی ج2 ص1033 و فرهنگ سخنوران شود.