امدان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ مِدْ دا] (ع اِ)(1) آب که بر روی زمین باشد. (از معجم البلدان) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). || آب نمک یا آب شور. (از اقرب الموارد). آب سخت شور. (مؤید الفضلا) (آنندراج). از زیدالخیل است :
فاصبحن قداقهین عنی کما اَبت
حیاض الامدان الظماء القوامح.
(از معجم البلدان).
(1) - در ناظم الاطباء بغلط اِمِّدان ضبط شده و با امدان نام موضع تخلیط گشته است.