امران

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَرْ را] (ع اِ)(1) بصیغهء تثنیه درویشی و پیری سخت. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از آنندراج). در اساس است: نزل به الامران الهرم و المرض. و گفته اند آن دو صبر و ثفا است که خردل باشد. (از اقرب الموارد). صبر و ثفا. (منتهی الارب)(2). صبر زرد و سپندان. (ناظم الاطباء).
(1) - در ناظم الاطباء بغلط اَمَّران ضبط شده است.
(2) - در منتهی الارب صبر و ثقا با قاف است.