ام ریطه

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مِ رَ طَ] (اِخ) بنت کعب بن سعد یا سعید از بنی تیم بن مره ملقب به جعراء یا خضراء یا خرقا. از زنانی است که در عرب به حماقت و گولی ضرب المثل شده است. گویند از صبح تا شام به کنیزکانش امر رشتن می داد و آنگاه می فرمود که باز کنند و باز می کردند و این زن همان است که آیه شریفهء و لاتکونوا کالتی نقضت غزلها من بعد قوه انکاثاً (قرآن 16/92) در حق وی نازل شده است. (از ریحانه الادب ج6 ص221) (المرصع).