امطار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ مطر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). بارانها. (غیاث اللغات) :
وین ابر خداوند جهان را بهوا بر
بنده ست و مطیعست بباریدن امطار.
ناصرخسرو.
از اِثارات غبار و تزاحم امطار متأذی میشدند. (ترجمهء تاریخ یمینی). || جِ مَطر. (ناظم الاطباء). رجوع به مطر شود.