«لغت نامه دهخدا»
[اُمْ مِ عُ بَ] (ع اِ مرکب) دشت خالی ویران یا بیابان که باران نرسیده باشد آن را. (منتهی الارب). زمین خالی و بیابان. (از المرصع). فلات. (از تاج العروس). || نوعی ماهی بی پلک که در نیل مصر میباشد. (از یادداشت مؤلف از المرصع).