امکار

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) فریب دادن کسی را. (از اقرب الموارد). || مجازات کردن خدا کسی را بمکر. (از اقرب الموارد)(1). و رجوع به مکر شود.
(1) - امکرالله فلاناً؛ جازاه علی المکر. (اقرب الموارد).