«لغت نامه دهخدا»
[اُمْ مِ کِلْ] (ع اِ مرکب) داهیه. (اقرب الموارد)(1). (1) - در یادداشتی که از المرصع نقل شده است کلوار است بدو معنی: داهیه و کفتار.