«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ مُهْد. (از اقرب الموارد و ذیل آن) (از منتهی الارب). جِ مِهَده. (از منتهی الارب)(1). زمینهای بلند و یا زمینهای پست و هموار و نرم. (از آنندراج). و رجوع به مُهْد شود. (1) - جِ این کلمه در اقرب الموارد مُهَد است.