امهوسپند

«لغت نامه دهخدا»

[اَ پَ] (اِ) فرشته و مَلَک. (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (هفت قلزم) :
همه قد و بالای امهوسپند
بیاراسته همچو سرو بلند.زردشت بهرام.
و رجوع به امشاسپند شود.