امیرآخور

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خُ] (اِ مرکب)(1) داروغهء اسپان. (آنندراج). رئیس اصطبل. رئیس اصطبل سلطنتی. در شاهنامه اشاره ای باین شغل هست :
بیامد پر از آب چشم اردشیر
بر آن آخور تازی اسبان امیر.
.(دزی ج 1 ص1)
(1) - Grand ecuyer.