امیر تبریزی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ تَ] (اِخ) خواجه امیربیک، فرزند امیرابراهیم بن زکریای کججی(1) نطنزی تبریزی (مهردار). از رجال عهد شاه طهماسب صفوی است. اصل وی از مهرانرود تبریز از اعقاب غیاث الدین تبریزی است. در دبیری و ریاضیات و نجوم دست داشته و شعر می سروده است. در اوایل عمر دو سال در بغداد وزیر غازی خان تکلو مهردار بوده و مدتی هم با شرکت خواجه غیاث الدین علی شیرازی وزارت شاه طهماسب را داشته و در تاریخ 957 ه .ق . باتهام زندقه محبوس شده است و پس از آزادی و حبس مجدد در قلعهء الموت در سال 983 درگذشته است. از اشعار اوست:
هیچکس ننشست پیش من که گریان برنخاست
در غمت نگریستم جایی که طوفان برنخاست.
آب و زمین دهر بدست تو داده اند
تخمی چنان بکار که بتْوانیش درود.
(از الذریعه قسم 1 از جزء 9 ص99) (از دانشمندان آذربایجان ص51) (از تذکرهء صبح گلشن ص 38) (از آتشکدهء آذر چ شهیدی ص 28). و رجوع به تمام مآخذ مذکور و فرهنگ سخنوران شود.
(1) - کجج یا کجان، یکی از قریه های معروف محال مهرانرود بوده و بفاصلهء دو فرسخ از تبریز و یک فرسخ از لاله واقع شده است. (از دانشمندان آذربایجان ص51).