امیر حسینی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ حُ سَ] (اِخ) رکن الدین امیر حسین امیر عالم، معروف به امیر سادات. از بزرگان عرفای خراسان در آخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی در قریهء گریوه (یکی از دهکده های غور هرات)671 ه .ق . (؟) متولد گردید و در طریقت شاگرد شیخ رکن الدین مولتانی بود. چون از مولتان بخراسان بازگشت در هرات توطن جست و بسال 718 ه .ق . در همان شهر وفات یافت و در گورستان قصبهء مصرخ در چندمیلی شمال هرات مدفون گردید. امیر حسینی را تألیفات عدیده بنظم و نثر بجای مانده که از آنجمله است: رسالهء نزهه الارواح (منثور در قواعد سلوک) و مثنوی زادالمسافرین (در تصوف) و مثنوی کنزالرموز و روح الارواح و صراط المستقیم و سی نامه و طرب المجالس. یک نسخه از مجموعهء کلیات وی در تصرف آقای علی اصغر حکمت است (از سعدی تا جامی ادوارد براون ترجمهء علی اصغر حکمت حواشی ص 188 و 189). و رجوع به همین کتاب شود.