انب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ] (اِ) بادنجان. (برهان قاطع) (بحر الجواهر) (ناظم الاطباء). بافراط خوردن آن جذام و صداع و بی خوابی آورد، و بعضی گویند عربی است. (برهان قاطع) (از هفت قلزم) (آنندراج). معرب آن انبج است. (از معرب جوالیقی ص43 سطر 24). مَغْد. حَیْصَل. حَدَق. و رجوع به بادنجان شود.