انباز گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ گِ رِ تَ] (مص مرکب) شریک گرفتن. جفت گرفتن :
کنون بررست پیش من بصد ناز
بپرواز اندر آمد بچهء باز
همی ترسم که گر پرواز گیرد
بکام خود یکی انباز گیرد.(ویس و رامین).