انبعاج

«لغت نامه دهخدا»

[اِمْ بِ] (ع مص) انبعاج سحاب؛ واشدن ابر و بازماندن باران. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || شکافته شدن. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی) (مصادر زوزنی) (آنندراج). شکافته شدن ابر. (ناظم الاطباء). || انبعج علی بالکلام؛ تَدَفَّقَ. (اقرب الموارد).