انتاع

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) خوی بسیار آوردن. (ناظم الاطباء). بسیار عرق کردن. (از اقرب الموارد). || ناایستادن قی. (ناظم الاطباء). منقطع نشدن قی. (از اقرب الموارد)(1).
(1) - صاحب منتهی الارب نتاع را به معنی خوی بسیار آوردن و ناایستادن قی آورده ولی در تاج العروس و در کتب دیگر نتاع نیامده است، مصدر مجرد آن نتوع است و چون مؤلف منتهی الارب باب افعال آنرا نیاورده احتما انتاع است که بغلط «نتاع» چاپ شده. بخصوص که معنی آن هم همان است که در کتب دیگر در ذیل باب افعال آمده، بدینسان: انتع الرجل؛ عرق عرقاً کثیراً، و انتع القی؛ اذا لم ینقطع. (تاج العروس) (از اقرب الموارد). در چ بمبئی منتهی الارب انتاع ولی بغلط مشدد چاپ شده.