انتخد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خُ] (اِخ)(1) شهرکیست اندر میان بیابان، جایی با کشت و برز بسیار و کم نعمت. (حدود العالم چ دانشگاه ص98).
(1) - ن ل: اندخو. در سرزمینهای خلافت شرقی (ص 453) آمده: در شمال باختری شبورقان شهر اندخوی در بیابان واقع است، این اسم را جغرافی نویسان قدیم بصورتهای مختلف «اندخد»، «ادخد» و «انخد» ذکر کرده اند. ابن حوقل در وصف آن گوید شهری کوچک است در میان بیابان هفت قریه اطراف آن است که اکراد دامپرور در آنها سکونت دارند. یاقوت نیز تفصیلی جز آنچه گفته شد دربارهء آن ذکر نکرده ولی در اخبار جنگهای امیرتیمور نام آن مکرر ذکر شده است.