انتشار کردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ کَ دَ] (مص مرکب)پراکنده ساختن :
سعدی بهر نفس که برآورد در سحر
چون صبح در بسیط جهان انتشار کرد.
سعدی.
|| در بیت زیر بمجاز معنی رشد و حرکت می دهد :
خانه ای گهواره و ضیق مدار
تا تواند کرد بالغ انتشار.مولوی (مثنوی).