انتیغه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ غَ / غِ] (اِ) در تداول عامه آنتیک. (یادداشت مؤلف)(1).
- انتیغه چی؛ خرید و فروش کنندهء اشیاء آنتیک. (یادداشت مؤلف).
- انتیغه خر؛ کسی که اشیاء آنتیک میخرد. (یادداشت مؤلف).
(1) - برخی برآنند که اصل کلمه انتیک و انتیغه از عتیقهء عربی است.