انحی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ حا] (ع ن تف) عالمتر به نحو. نحودان تر. نحوی تر: ما تحت ادیم السماء انحی من ابن عقیل. (ابوحیان).
مات ابن یحیی و مات دوله الادب
و مات احمد انحی العجم والعرب.
؟ (در رثاء ثعلب نحوی).
و کان ابوبکربن مجاهد یقول: ابوالحسن ابن کیسان انحی من الشیخین یعنی المبرد و ثعلب. (یاقوت حموی، معجم الادباء ج6 ص 281).