اندخواره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خوا / خا رَ / رِ] (اِ)جای پناه و محل و تحصن و حصار. (از شعوری ج1 ورق 130 ب)(1) .
(1) - شعوری شعر لبیبی را که در اندخسواره گذشت با تصحیف اندخسواره به اندخواره شاهد آورده و ظاهراً اندخواره مصحف اندخسواره است.