انذال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ نَذل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). جِ نذیل. (ناظم الاطباء) (از معجم متن اللغه). کسان فرومایه و ناکس و حقیر و خوار. (از منتهی الارب) (آنندراج) : او یکی بود از جملهء اراذل و انذال. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 188). و رجوع به نذل و نذیل شود.