انزوا گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ زِ گِ رِ تَ] (مص مرکب) گوشه گرفتن. عزلت گرفتن :
صحرای دولت تو خوش و سبز و خرم است
نتوان گرفت بیهده در خانه انزوا.
معزی (از آنندراج).