انشر و منشر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَ رُ مَ شَ] (اِ مرکب، از اتباع) در تداول عوام، غوغا. آشوب. هیاهوی عظیم. جنگ وجدال خانگی سخت. جدال. نزاع.
- انشر و منشری بپا کردن.؛ انشر و منشر راه انداختن. (از یادداشتهای مؤلف).