انصعاد

«لغت نامه دهخدا»

[اِ صِ] (ع مص)(1) بالا برآمدن. اصعاد : از راه طالقان چون سیل در انحدار و زبانهء آتش در انصعاد بر آب چون باد روان شدند. (جهانگشای جوینی).
(1) - در عربی انصعاد بکار نرفته است.