انطفا

«لغت نامه دهخدا»

[اِ طِ] (ع مص)فرومردنِ آتش چراغ. (غیاث اللغات). خاموش شدگی. فرونشستگی. (ناظم الاطباء). خاموشی :
جان ناری یافت از وی انطفا
مرد، پوشید از قبای او قبا.مولوی.
و رجوع به انطفاء شود.