«لغت نامه دهخدا»
[اَ خُ] (اِخ) برادر اسکندر مقدونی، یکی از سران سپاه او و پادشاه شام بود (306 ق. م.). (یادداشت مؤلف) : اسکندر چون ملوک طوایف را ترتیب کرد بابل و پارس و قهستان خاص را بازگرفت و به ملکی از خویشان خود سپرد انطیخن نام و چون اسکندر فرمان یافت اشک بن دارا بیرون آمد و با ملوک الطوایف هم اتفاق و هم عهد شد و این انطیخن را و بقیهء رومیان را از بلاد فرس برداشت. (فارسنامهء ابن البلخی ص58).