انغرا

«لغت نامه دهخدا»

[اُ نَ] (اِ) (گیاه) انوتیرا. رأس الجاموس. (از ترجمهء فرانسوی ابن البیطار ج1 ص148). انوتیزا. اتوزن. (از مفردات ابن البیطار)(1). و رجوع به هر دو متن شود.
(1) - در متن عربی ابن البیطار «انفرا» است.