انکح

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (ع ص) آنکه بیشتر اوقات مشغول به جماع کردن باشد. (ناظم الاطباء).
- امثال: انکح من ابن الغز.
انکح من اعمی.
انکح من حوثره.
انکح من یسار. (یادداشت مؤلف).