انگه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ گَ] (ترکی، اِ)(1) زنی که همراه عروس به خانهء شوهر رود و او را به حجلهء عروسی برد. زن برادر. || دایهء خاتون. (فرهنگ فارسی معین).
(1) - انگه = ینکه. یینگه. ینگه. (از فرهنگ فارسی معین).