انم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَم م] (ع ن تف) کسی که بیشتر سخن چینی و نمامی کند. رسواکننده تر. (ناظم الاطباء). پرده درتر. نمام تر.
- امثال: انم من التراب.
انم من جرس.
انم من جلجل.
انم من جوز فی جوالق.
انم من ذکاء.
انم من زجاجه علی ما فیها.
انم من صبح.