انواط

«لغت نامه دهخدا»

[اَنْ] (ع اِ) جِ نَوط. رجوع به نوط شود. || جِ نیاط. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به نیاط شود.
- ذات انواط؛ نام درختی است نزدیک مکه که در جاهلیت مورد احترام و توجه بود و پیش آن قربانی میکردند و اسلحه خود را از آن می آویختند. (معجم البلدان) (مراصد الاطلاع).