انین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع مص) ناله کردن. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). نالیدن. (از اقرب الموارد). نالیدن بیمار. (از المصادر زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). || (اِ) ناله. (منتهی الارب) (آنندراج) (نصاب). بانگ دردمند بخاطر درد. (از تعریفات سید جرجانی):
ماه نو منکسف در گلوی فاخته است
طوطیگان باحدیث قمریکان باانین.
منوچهری.
ز دوستان تو آواز رود و بانگ سرود
بر آسمان شده وز دشمنان نفیر انین.سعدی.
گفت ای دانای سر و رب دین
کرد خاک لابه گر نوحه و انین.مولوی.