اوالف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ] (ع ص، اِ) جِ آلفه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
- اوالف طیر؛ پرندگان که بخانه ای الفت گیرند. رجوع به آلفه شود.