اوپچه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ چَ / چِ] (اِ) افسر دارالحکومه. (آنندراج). یک قسم صاحب منصبی در دیوانخانه. (ناظم الاطباء).
- اوپچه خانه؛ حراست گاه و پاسبانخانه و بمعنی طلایه. (آنندراج).