اوجگاه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ / اُو] (اِ مرکب) جای اوج و بلندی :
دوائر فتاده بر این اوجگاه
ز بیننده پنهان چو تار نگاه.
ملاطغرا (از آنندراج).