اوحد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ حَ] (ع ص) لست فیه باوحد؛ یعنی در آن خاص نیستم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || یگانه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (غیاث اللغات). هو اوحد اهل زمانه. ج، اُحْدان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) :
ایا بعقل و کفایت ز عاقلان اوحد
ایا بفضل و شهادت ز فاضلان افضل.
- اوحدالدهر؛ یگانهء روزگار. (مهذب الاسماء).
|| صاحب وحدت و یگانگی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).