اورمز

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (اِخ) پسرزادهء اسفندیار که پسر بهمن باشد. (برهان) (ناظم الاطباء) :
کمین بندهء تو بود اورمز
که تو چون شبانی و ایشان چو بز.فردوسی.