اوصیا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ وصی. || ائمهء هدی. جانشینان پیغمبر :
سر بر زمین سجده نهاده ست بی رکوع
آن کو نه زاوصیا بسوی انبیا شده ست
از علم بی نصیب نمانده ست لاجرم
هر کو به انبیا ز ره اوصیا شده ست.
ناصرخسرو.
رجوع به ماده بعد شود.