«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ وَغْم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). به معنی نفس و گرانجان که ناخوش دارند آنرا و کولی و جنگ و کینه یا کینهء جای گرفته در سینه و قهر. (آنندراج). رجوع به وغم شود.