اوفتیدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص) صورتی از اوفتادن :
گر سعیدی از مناره اوفتید
بادش اندر جامه افتاد و رهید.مولوی.
از آن بانگ دهل از عالم کل
بدین دنیای فانی اوفتیدیم.مولوی.