اویس

«لغت نامه دهخدا»

[اُ وَ] (اِخ) (شیخ...) ابن شیخ حسن دومین از آل جلایر (757 ه . ق. تا 777 ه . ق.) :
من از جان چاکر سلطان اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد.حافظ.
در هر یک از دو خانوادهء آل مظفر، ملوک فارس و جلایریان، ملوک بغداد سلطان اویس نامی بوده است که هر دو معاصر خواجه و هر دو ممکن است ممدوح خواجه در این غزل باشند و قرینه ای بر تعیین هیچکدام در این غزل موجود نیست. (قزوینی). و رجوع به ترجمهء طبقات سلاطین اسلام لین پول شود.